hidden pixel

Stimulo Definition

stimulo

Contents

Latin

Etymology

From stimulus (“goad; sting; spur, incentive”)

Verb

present active stimulō, present infinitive stimulāre, perfect active stimulāvī, supine stimulātum.

  1. I urge on, goad on, stimulate, rouse up.
  2. I torment, vex, trouble, disquiet, disturb.

Inflection

First Conjugation
indicative singular plural
first second third first second third
active present stimulō stimulās stimulat stimulāmus stimulātis stimulant
future stimulābō stimulābis stimulābit stimulābimus stimulābitis stimulābunt
imperfect stimulābam stimulābās stimulābat stimulābāmus stimulābātis stimulābant
perfect stimulāvī stimulāvistī stimulāvit stimulāvimus stimulāvistis stimulāvērunt
future perfect stimulāverō stimulāveris stimulāverit stimulāverimus stimulāveritis stimulāverint
pluperfect stimulāveram stimulāverās stimulāverat stimulāverāmus stimulāverātis stimulāverant
passive present stimulor stimulāris stimulātur stimulāmur stimulāminī stimulantur
future stimulābor stimulāberis stimulābitur stimulābimur stimulābiminī stimulābuntur
imperfect stimulābar stimulābāris stimulābātur stimulābāmur stimulābāminī stimulābantur
perfect Use stimulātus m., stimulāta f., stimulātum n. followed by the present indicative of sum.
future perfect Use stimulātus m., stimulāta f., stimulātum n. followed by the future indicative of sum.
pluperfect Use stimulātus m., stimulāta f., stimulātum n. followed by the imperfect indicative of sum.
subjunctive singular plural
first second third first second third
active present stimulem stimulēs stimulet stimulēmus stimulētis stimulent
imperfect stimulārem stimulārēs stimulāret stimulārēmus stimulārētis stimulārent
perfect stimulāverim stimulāverīs stimulāverit stimulāverīmus stimulāverītis stimulāverint
pluperfect stimulāvissem stimulāvissēs stimulāvisset stimulāvissēmus stimulāvissētis stimulāvissent
passive present stimuler stimulēris stimulētur stimulēmur stimulēminī stimulentur
imperfect stimulārer stimulārēris stimulārētur stimulārēmur stimulārēminī stimulārentur
perfect Use stimulātus m., stimulāta f., stimulātum n. followed by the present subjunctive of sum.
pluperfect Use stimulātus m., stimulāta f., stimulātum n. followed by the imperfect subjunctive of sum.
imperatives active passive
present (you) future (you) future (he/she) present (you) future (you) future (he/she)
singular stimulā stimulātō stimulātō stimulāre stimulātor stimulātor
plural stimulāte stimulātōte stimulantō stimulāminī stimulantor
present perfect future present perfect future
infinitives stimulāre stimulāvisse stimulātūrus esse stimulārī stimulātus esse stimulātum īrī
participles stimulāns (stimulantis) stimulātūrus-ra, -rum stimulātus-a, -um stimulandus-nda, -ndum

Derived terms

Related terms

Descendants

References

 

The above information uses material from Wiktionary and is licensed under the GNU Free Documentation License.
Some facts may not have been fully verified for accuracy. [Disclaimers]
This page was last archived by our server on Mon Apr 23 03:47:38 2012.
Displaying this page or its contents does not use any Wikimedia Foundation's resources.
The owners of this site proudly support the Wikimedia Foundation.